Marże zabiegów protetycznych
w polskich gabinetach

Stan przygotowania pierwszego wydania

Termin publikacji nie jest podany celowo. Data ogłoszona przed zebraniem danych wymusza jedno z dwóch: albo przesunięcie terminu, albo wydanie raportu z próby, która na raport nie wystarcza. Pierwsze wydanie powstanie, gdy dane przekaże trzydzieści gabinetów.

Co znajdzie się w raporcie

Raport odpowiada na pytania, na które dzisiaj w Polsce nie ma publicznej odpowiedzi — nie o obroty i liczbę pacjentów, bo te da się znaleźć w innych opracowaniach, ale o to, co z obrotu zostaje.

Rozkład podstaw prowizji jest tu najważniejszą pozycją. Stawka „czterdzieści procent" znaczy zupełnie inną kwotę zależnie od tego, czy liczy się ją od ceny z cennika, od kwoty faktycznie należnej, czy po odjęciu pracowni. Bez rozbicia na podstawy porównywanie stawek między gabinetami nie ma sensu, a właśnie tak porównuje się je dzisiaj.

Skąd wezmą się liczby

Z paneli uczestniczących gabinetów, przez zanonimizowane zgłoszenie generowane w przeglądarce. Cztery zasady, których raport nie złamie:

Jedna wartość na gabinet

Gabinet z pięcioma rodzajami koron w cenniku wnosi do statystyki jedną wartość, nie pięć. Inaczej duża klinika z rozbudowanym cennikiem przeważyłaby wynik nad kilkoma mniejszymi gabinetami.

Mediany i kwartyle, nie średnie

Średnia z ceny korony w gabinecie premium w centrum miasta i w gabinecie na obrzeżach opisuje gabinet, który nie istnieje. Mediana mówi, co robi połowa rynku, a przedział międzykwartylowy — jak szeroko rozstrzelony jest ten rynek. Rozrzut jest w tym raporcie równie ważny jak sam poziom.

Minimum pięciu gabinetów na każdą liczbę

Każda pojedyncza wartość wymaga próby co najmniej pięciu różnych gabinetów. Poniżej tego progu raport napisze „za mała próba" i nie podstawi nic — bo z mediany policzonej z dwóch zgłoszeń da się odczytać cenę konkretnego gabinetu.

Jeden silnik dla wszystkich

Wszystkie marże w raporcie liczy ten sam kod, który liczy je w panelu — z tą samą definicją tego, co „zostaje". Uczestnicy nie przysyłają własnych wyliczeń marży, tylko ceny i koszty; marżę liczymy po stronie raportu. Metoda jest opisana w Jak liczymy i nie zmieni się na potrzeby raportu.

Czego w raporcie nie będzie

• Nazw pracowni protetycznych i ich rankingu. Zgłoszenie nie zawiera nazwy pracowni, więc raport nie ma z czego takiego rankingu zrobić. To nie deklaracja dobrej woli, a właściwość danych — opisana na stronie dla laboratoriów.
• Nazw gabinetów, NIP-ów i lokalizacji. Zgłoszenie ich nie przenosi. Numer zgłoszenia jest losowy i nie wraca do żadnej bazy.
• Żadnych danych pacjentów. Panel ich nie zbiera, a raport dotyczy cennika i kosztów, nie leczenia.
• Podziału na województwa i miasta w pierwszym wydaniu. Przy trzydziestu gabinetach podział regionalny zszedłby poniżej progu pięciu i wskazywałby pojedyncze gabinety.
• Liczb z próby poniżej progu — także wtedy, gdy „z grubsza by pasowały".

Jak przekazać dane ze swojego gabinetu

1. Wprowadź cennik do panelu — ceny zabiegów, koszty pracowni, materiały, czas na fotelu. To ten sam wpis, który panel wykorzystuje do własnych wyliczeń, więc nie ma dodatkowej pracy.
2. Otwórz widok Wskaźnik cen i kliknij Pokaż, co zostanie przekazane. Zobaczysz dokładną treść pliku, zanim cokolwiek opuści przeglądarkę.
3. Pobierz plik i odeślij go na kontakt@dentmargin.pl. Strona jest statyczna i nie wysyła niczego sama — o przekazaniu decyduje wysłanie wiadomości przez Ciebie.

Wskaźnik cen w panelu działa niezależnie od raportu

Zgłoszenia budują jednocześnie wskaźnik dostępny w panelu na bieżąco: własna cena pracowni za dany rodzaj pracy na tle mediany i kwartyli rynku. Ten sam próg pięciu gabinetów obowiązuje tam, gdzie w raporcie — dopóki nie jest spełniony, panel pisze „brak danych" i nie podstawia liczby szacunkowej.

Raport będzie opracowaniem statystycznym z dobrowolnie przekazanych zgłoszeń, nie badaniem na próbie reprezentatywnej. Gabinety, które prowadzą rachunek marży, różnią się od tych, które go nie prowadzą — raport poda tę różnicę jako ograniczenie wyniku, a nie ukryje jej w przypisie.